De beelden en verhalen die toestromen vanuit Haïti maken mij kwaad. Niet omdat die ramp is gebeurd, om de vele doden, om de slachtoffers, om de mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt. Daarbij voel ik volkomen verslagenheid en ontreddering. Maar ik word kwaad om het onvermogen van de mensheid om adequaat te handelen, van het ontbreken van één wereldregering.

Toch proberen sommigen te doen wat ze kunnen. Er zijn mensen die van beroep reddingswerkers zijn. Die van de ene plek op de aarde naar de andere worden gescheept, van de ene ramp naar de andere hel. Mensen die ervoor hebben gekozen hun leven daaraan te geven, van artsen tot puinruimers, van militairen tot piloten. Ik zou zo graag zien dat tenminste een deel van alle andere mensen op de wereld het vermogen kweken te denken op een wereldniveau en inzien dat globalisering niet enkel een invloed dient te hebben op de markteconomie en/of milieuproblematiek.

Het is alsof wij als mensheid grote rampen, zoals nu in Haïti, nodig hebben om een kans te krijgen grote onrechten in de wereld niet enkel weg te denken maar werkelijk uit de realiteit te laten verdwijnen. De economische crisis was zo’n moment, dat we wereldwijd de mogelijkheid hadden het roer om te gooien. De bestaande orde – waarin mensen met geld de mogelijkheid krijgen om mensen met minder geld uit te buiten – lag overhoop. De uitbuiting kwam boven tafel en een van de vele bestaande kaartenhuizen stortte in. Onze democratisch gekozen leiders kozen echter niet voor het doorvoeren van noodzakelijke beperking van de vrijheid en macht van economische instellingen, maar ondersteunden juist degene die fouten hebben gemaakt. Op kosten van de gewone mens.

Ook bij grote natuurrampen zoals de tsunami uit 2004, de ontelbare bosbranden, orkanen en aardbevingen zou men tenminste iets kunnen leren. En dat gebeurt ook wel. Denk aan internationale tsunami waarschuwingen, de afsluitdijk. Maar het lijkt wel of tegelijk met de technologische progressiviteit de politiek haar kop meer in het zand steekt.

Voor degenen die hulp nodig hebben nu in Haïti maakt het bar weinig uit waar de hulpverleners vandaan komen. Het Vlaamse journaal is blij dat een groep reddingswerkers uit België de mensen daar aan het helpen is. En de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken of Ontwikkelingshulp verklaart blij te zijn een vliegtuig met noodhulp aan te kunnen bieden. Afgezien van het feit dat pas een aantal dagen na de ramp wanneer de situatie al uit de hand is gelopen door rellen en geweld een vertegenwoordiger van de Verenigde Naties er heen gaat om alles te gaan coördineren, is dit gedrag van de wereldleiders ook op andere punten te onzinnig voor woorden.

Je zou eigenlijk eens moeten uitrekenen hoeveel hulp er nodig is per hoofd van de overgebleven bevolking voor de komende tien jaar. Kijk dan naar de kosten van vliegtuigen die voedsel en andere materialen vervoeren vanuit Europa, waarbij de winst van dergelijke ondernemingen al is afgetrokken, en haal daar de werkelijke prijs van het vervoeren van diezelfde hulpbronnen uit een nabij gelegen land. Vermenigvuldig dat met het aantal vliegtuigen dat de afgelopen tijd richting Haïti is gegaan, en ik denk dat je een heel eind komt. Dat de bezorgde leiders en zakkenrollers ook wederom uit deze ramp hun slaatje slaan.