Nobyeni.nl

« Februari 2012 »
ZoMaDiWoDoVrZa
     
     
             

2 Baha 167

Grijze woelmuizen tasten mijn gehemelte aan

Langzamerhand vallen mijn kiezen uit

En hoogstwaarschijnlijk vergeet ik jou pas

Zodra mijn lichaam klaar is om te vergaan

 

Ik heb je wel lief, op mijn manier, maar goed

Vergeet ik liever al je goede daden, zodat ik verder

Zonder jou, maar toch verder moge gaan

Ik ga ‘t klooster in, beschermd voor mijn gemoed

 

Ik zal mijn haren pas weer knippen in het volgend jaar

Wanneer de lammetjes van vandaag zelf moeder worden

Zul je me vergeten, want dan vergeet ik jou ook alvast

En dan stuur ik je nog wel een kaartje, als gebaar

 

Paarse krokussen verblijden mijn gezicht

Waarachtig lach ik zonder verscholen grimassen

De lente is niet zomaar een begin van leven

Het is de overwinning van het duister door het licht

 


2 Bahá 167